Kybalion

Żadna część nauk okultystycznych, którymi dysponuje świat, nie była strzeżona tak pilnie jak okruchy nauk hermetycznych, które dotarły do nas przez dziesiątki wieków od czasów ich wielkiego założyciela, Hermesa Trismegistosa, „pisarza bogów”. Żył on w starożytnym Egipcie w czasach, gdy dzisiejszy rodzaj ludzki był jeszcze w powijakach. Był rówieśnikiem Abrahama i, jeśli wierzyć podaniom, nauczycielem tego czcigodnego mędrca. Hermes był i jest Wielkim Centralnym Słońcem okultyzmu, a jego promienie oświetliły niezliczone nauki, które od jego czasów rozeszły się po świecie. Wszystkie zasadnicze nauki ukryte w ezoterycznych przekazach każdego ludu można wywieść od Hermesa. Nawet najstarsze nauki Indii mają niewątpliwie korzenie w pierwotnych naukach hermetycznych.

Znad brzegów Gangesu wielu zaawansowanych okultystów wędrowało do Egiptu i siadało u stóp Mistrza. Od niego otrzymali Klucz Mistrzowski, który wyjaśnił i pogodził ich różne poglądy, i w ten sposób mocno ugruntowała się Tajemna Nauka. Także z innych krajów przybywali uczeni mężowie i wszyscy uznawali Hermesa za Mistrza mistrzów. Jego wpływ był tak wielki, że mimo licznych zboczeń nauczycieli z drogi na przestrzeni wieków i w różnych krajach do dziś można znaleźć pewne podstawowe podobieństwo i zgodność, które leżą u podłoża wielu, często bardzo odmiennych teorii, jakie okultyści w tych krajach wyznają i nauczają dzisiaj. Badacz religii porównawczych dostrzeże wpływ nauk hermetycznych w każdej religii godnej tej nazwy, znanej dziś człowiekowi, czy to martwej, czy w pełni żywej w naszych czasach. Zawsze istnieje jakaś zgodność mimo cech sprzecznych, a nauki hermetyczne działają jako Wielki Rozjemca.

Wydaje się, że dzieło życia Hermesa polegało raczej na zasianiu wielkiego Ziarna Prawdy, które wyrosło i rozkwitło w tak wielu dziwnych postaciach, niż na założeniu szkoły filozoficznej, która zapanowałaby nad myślą świata. Mimo to pierwotne prawdy, których nauczał, zachowywało w nienaruszonej czystości w każdym wieku kilku ludzi. Odrzucali oni wielką liczbę na wpół rozwiniętych uczniów i zwolenników i trzymali się hermetycznego zwyczaju: swoją prawdę zachowywali dla nielicznych, którzy byli gotowi ją pojąć i opanować. Z ust do ucha prawda przechodziła między wybranymi. W każdym pokoleniu i w różnych krajach świata żyło zawsze kilku Wtajemniczonych, którzy podtrzymywali żywy święty płomień nauk hermetycznych. Zawsze chętnie użyczali swoich lamp, by ponownie rozpalić mniejsze lampy świata zewnętrznego, gdy światło prawdy przygasało i mętniało przez zaniedbanie, a knoty zatykały się obcymi domieszkami. Zawsze znajdowało się kilku, którzy wiernie pielęgnowali ołtarz Prawdy, na którym płonęła Wieczna Lampa Mądrości. Ci ludzie poświęcili życie pracy z miłości, którą poeta tak dobrze wyraził w tych wersach:

Poeta mówi: „O, nie pozwól, by płomień zgasł! Strzeżony z wieku w wiek w swej ciemnej jaskini, w swych świętych świątyniach strzeżony. Karmiony przez czystych sług miłości, nie pozwól, by płomień zgasł!”

Ci ludzie nigdy nie szukali poklasku tłumu ani wielkiej liczby zwolenników. Są wobec tego obojętni, bo wiedzą, jak niewielu w każdym pokoleniu jest gotowych na prawdę albo rozpoznałoby ją, gdyby im ją przedstawiono. Zachowują „pokarm stały dla dorosłych”, podczas gdy inni podają „mleko niemowlętom”. Swoje perły mądrości oszczędzają dla garstki wybranych, którzy znają ich wartość i noszą je w swoich koronach, i nie rzucają ich przed materialistyczne, prostackie świnie, które podeptałyby je w błocie i zmieszały ze swoim ohydnym pokarmem umysłu. Mimo to nigdy nie zapomnieli ani nie przeoczyli pierwotnej nauki Hermesa o tym, jak przekazywać słowa prawdy tym, którzy są gotowi je przyjąć. W Kybalionie wyrażono ją tak:

Kybalion mówi: „Tam, gdzie padają kroki Mistrza, uszy tych, którzy są gotowi na jego Naukę, otwierają się szeroko.” I dalej: „Gdy uszy ucznia są gotowe słuchać, przychodzą wargi, by je napełnić mądrością.” Ich zwyczajna postawa zawsze jednak ściśle odpowiadała innej hermetycznej maksymie, również z Kybalionu:

Kybalion mówi: „Wargi Mądrości są zamknięte, otwierają się tylko dla uszu Zrozumienia.”

Są ludzie, którzy krytykowali tę postawę hermetyków i twierdzili, że w swojej polityce odosobnienia i milczenia nie wykazują właściwego ducha. Wystarczy jednak rzucić okiem na karty historii, by dostrzec mądrość Mistrzów, którzy znali głupotę próby nauczania świata tego, czego nie jest gotów ani skłonny przyjąć. Hermetycy nigdy nie usiłowali zostać męczennikami. Siedzieli raczej na uboczu, milczeli, a na zamkniętych wargach pojawiał się im współczujący uśmiech, podczas gdy „poganie wokół nich hałaśliwie wściekali się” w swojej zwykłej rozrywce: torturowali i zabijali uczciwych, lecz zbłąkanych entuzjastów, którzy sobie wyobrażali, że potrafią narzucić ludowi barbarzyńców prawdę, którą mogą zrozumieć tylko wybrani, którzy postąpili naprzód Ścieżką.

A duch prześladowania jeszcze w świecie nie wygasł. Istnieją pewne nauki hermetyczne, które głoszone publicznie ściągnęłyby na nauczycieli straszliwy krzyk pogardy i oszczerstw ze strony tłumu, który znowu zawołałby: „Ukrzyżuj! Ukrzyżuj!”

W tym małym dziele staraliśmy się dać wam wyobrażenie o podstawowych naukach Kybalionu. Usiłowaliśmy włożyć wam w ręce działające zasady i zostawiliśmy wam ich zastosowanie, zamiast rozpracowywać naukę w szczegółach. Jeśli jesteście prawdziwymi uczniami, potraficie te zasady rozwinąć i zastosować. Jeśli nie, musicie się nimi stać, bo inaczej nauki hermetyczne będą dla was tylko „słowami, słowami, słowami”.

Trzej Wtajemniczeni.