Gra życia i jak w nią grać

Jeśli daje nienawiść, otrzyma nienawiść – jeśli daje miłość, otrzyma miłość – jeśli daje krytykę, otrzyma krytykę – jeśli kłamie, będzie okłamany – jeśli oszukuje, będzie oszukany. Uczy nas to także, że w grze życia główną rolę odgrywa zdolność tworzenia obrazów w wyobraźni.

„Nade wszystko, co masz strzec, strzeż swego serca – czyli wyobraźni – bo z niego tryska źródło życia.” – Księga Przysłów, rozdział czwarty, werset dwudziesty trzeci.

Oznacza to, że to, co człowiek sobie wyobraża, prędzej czy później uzewnętrznia się w jego sprawach. Znam mężczyznę, który bał się pewnej choroby. Była to choroba bardzo rzadka i trudna do złapania, ale on stale ją sobie wyobrażał i czytał o niej, aż objawiła się w jego ciele, a on umarł jako ofiara wypaczonej wyobraźni.

Widzimy zatem, że aby z powodzeniem grać w grę życia, musimy ćwiczyć zdolność wyobrażania sobie. Człowiek, którego wyobraźnia jest wyćwiczona tak, by przywoływała tylko dobro, sprowadza do swojego życia „każde sprawiedliwe pragnienie swego serca” – zdrowie, bogactwo, miłość, przyjaciół, doskonałe wyrażenie siebie i swoje najwyższe ideały.

Wyobraźnię nazwano „nożyczkami umysłu” – a one bez przerwy tną, wycinają, dzień po dniu, obrazy, które człowiek tam widzi – i prędzej czy później spotyka on w świecie zewnętrznym własne dzieła. Aby skutecznie wyćwiczyć wyobraźnię, człowiek musi rozumieć, jak działa jego umysł. Grecy mówili: „Poznaj samego siebie.”

Umysł ma trzy działy: podświadomość, świadomość i nadświadomość. Podświadomość jest czystą siłą, pozbawioną kierunku. Jest jak para albo elektryczność – robi to, co się jej każe – a sama z siebie niczego nie zaczyna.

Cokolwiek człowiek głęboko odczuwa lub wyraźnie sobie wyobraża, odciska się w podświadomości i zostaje wykonane do najdrobniejszych szczegółów.

Na przykład: pewna kobieta, którą znam, jako dziecko ciągle „udawała” wdowę. „Przebierała się” w czarne ubrania i nosiła długą czarną woalkę – a ludzie uważali ją za bardzo dowcipną i zabawną. Dorosła i wyszła za mąż za mężczyznę, którego głęboko kochała. Wkrótce potem umarł, a ona nosiła czerń i powłóczystą woalkę przez wiele lat. Obraz siebie jako wdowy odcisnął się w podświadomości i z czasem się spełnił – bez względu na spustoszenie, jakie wywołał.

Świadomość nazwano umysłem śmiertelnym, czyli cielesnym.

Jest to umysł ludzki i widzi on życie takim, jakim się ono wydaje. Widzi śmierć, klęski, chorobę, ubóstwo i ograniczenia każdego rodzaju – i odciska je w podświadomości.

Nadświadomość jest Umysłem Bożym w każdym człowieku i jest krainą doskonałych idei.

Znajduje się w niej „doskonały wzorzec”, o którym mówił Platon – Boży Plan – bo dla każdego człowieka istnieje Boży Plan.

„Jest miejsce, które masz wypełnić i którego nikt inny wypełnić nie może, jest coś, co masz uczynić, a czego nikt inny uczynić nie może.”

W nadświadomości znajduje się doskonały obraz tego planu. Zwykle przemyka on przez świadomość jako nieosiągalny ideał – „coś zbyt pięknego, by mogło być prawdziwe”.

W rzeczywistości jest to prawdziwe przeznaczenie człowieka, czyli jego cel, które przesyła mu Nieskończona Inteligencja, znajdująca się w nim samym.

Wielu ludzi nie zna jednak swojego prawdziwego przeznaczenia i dąży do rzeczy i sytuacji, które do nich nie należą, a które po osiągnięciu przyniosłyby tylko porażkę i niezadowolenie.

Na przykład: przyszła do mnie pewna kobieta i poprosiła, abym „wypowiedziała słowo”, że wyjdzie za mąż za pewnego mężczyznę, w którym była bardzo zakochana – nazywała go A. B.

Odpowiedziałam, że byłoby to pogwałcenie prawa duchowego, ale że wypowiem słowo za tego właściwego mężczyznę, za „boski wybór”, za mężczyznę, który należy do niej z boskiego prawa.

Dodałam: „Jeśli A. B. jest tym właściwym, nie może pani go stracić – a jeśli nie jest, otrzyma pani jego odpowiednik.” Spotykała A. B. często, ale w ich znajomości nie było żadnych postępów. Pewnego wieczoru zadzwoniła i powiedziała: „Wie pani, w ostatnim tygodniu A. B. nie wydaje mi się już taki cudowny.” Odpowiedziałam: „Może to nie jest boski wybór – tym właściwym może być ktoś inny.” Wkrótce potem poznała innego mężczyznę, który zakochał się w niej od razu i powiedział, że jest jego ideałem. Powiedział jej właściwie wszystko to, co zawsze chciała, żeby powiedział jej A. B.

Zauważyła: „To było zupełnie niesamowite.”

Wkrótce odwzajemniła jego miłość i straciła wszelkie zainteresowanie A. B.

To pokazuje prawo zastępowania. Zła idea została zastąpiona dobrą, a zatem nie było żadnej straty ani poświęcenia.

Jezus Chrystus powiedział: „Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o jego sprawiedliwość – a to wszystko będzie wam dodane”, i powiedział, że królestwo jest wewnątrz człowieka.

Królestwo jest krainą właściwych idei, czyli boskiego wzorca.

Jezus Chrystus nauczał, że słowa człowieka odgrywają w grze życia główną rolę. „Na podstawie słów swoich będziesz uznany za sprawiedliwego i na podstawie słów swoich będziesz potępiony.”

Wielu ludzi sprowadziło na swoje życie nieszczęście przez puste słowa.

Na przykład: pewna kobieta zapytała mnie kiedyś, dlaczego jej życie jest teraz pełne ubóstwa i ograniczeń. Dawniej miała dom, otaczały ją piękne rzeczy i miała dość pieniędzy. Odkryłyśmy, że często męczyło ją prowadzenie domu i wielokrotnie mówiła: „Mam już dosyć tych rzeczy – chciałabym mieszkać w kufrze.” I dodała: „Dziś mieszkam w tym kufrze.” Własnymi słowami wprowadziła się do kufra. Podświadomość nie ma poczucia humoru i ludzie często żartem ściągają na siebie nieszczęśliwe doświadczenia.

Na przykład: pewna kobieta, która miała mnóstwo pieniędzy, bez przerwy żartowała, że „szykuje się do przytułku dla ubogich”.

Po kilku latach była niemal bez środków do życia, ponieważ odcisnęła w podświadomości obraz braku i ograniczenia.

Na szczęście prawo działa w obie strony, a sytuację braku można zmienić w sytuację obfitości.

Na przykład: pewnego gorącego letniego dnia przyszła do mnie kobieta po modlitwę o dostatek. Była wyczerpana, przygnębiona i zniechęcona. Powiedziała, że ma na świecie tylko osiem dolarów. Odpowiedziałam: „Dobrze, pobłogosławimy te osiem dolarów i pomnożymy je, tak jak Jezus Chrystus pomnożył chleby i ryby” – bo On nauczał, że każdy człowiek ma moc błogosławienia i pomnażania, uzdrawiania i obdarzania pomyślnością.

Zapytała: „Co mam robić dalej?”

Odpowiedziałam: „Proszę podążać za intuicją. Czy ma pani jakieś przeczucie, żeby coś zrobić albo dokądś pójść?” Intuicja oznacza nauczanie od wewnątrz. Jest nieomylnym przewodnikiem człowieka – a o jej prawach opowiem dokładniej w jednym z następnych rozdziałów.

Kobieta odpowiedziała: „Nie wiem – wydaje mi się, że mam przeczucie, żeby wrócić do domu – mam akurat tyle pieniędzy, żeby zapłacić za przejazd.” Jej dom był w odległym mieście i był domem braku i ograniczeń – a rozum, czyli intelekt, powiedziałby: „Zostań w Nowym Jorku, znajdź pracę i zarób trochę pieniędzy.” Odpowiedziałam: „W takim razie proszę jechać do domu – nigdy nie wolno sprzeciwiać się przeczuciu.” Wypowiedziałam dla niej następujące słowa: „Nieskończony Duchu, otwórz drogę do wielkiej obfitości dla tej kobiety. Jest ona nieodpartym magnesem dla wszystkiego, co należy do niej z boskiego prawa.” Powiedziałam jej, żeby też powtarzała je nieustannie. Wyjechała do domu natychmiast. Pewnego dnia, odwiedzając jedną panią, spotkała starego przyjaciela swojej rodziny.

Przez tego przyjaciela otrzymała tysiące dolarów w sposób zupełnie cudowny. Często mi powtarza: „Niech pani opowiada ludziom o kobiecie, która przyszła do pani z ośmioma dolarami i przeczuciem.”

Na drodze człowieka zawsze jest pod dostatkiem – ale może się to ujawnić tylko przez pragnienie, wiarę lub wypowiedziane słowo. Jezus Chrystus jasno pokazał, że człowiek musi uczynić pierwszy krok.

„Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam.” – Ewangelia według świętego Mateusza, rozdział siódmy, werset siódmy.

W Piśmie czytamy:

„Co do dzieł rąk moich, rozkazujcie mi.”

Nieskończona Inteligencja, Bóg, jest zawsze gotowa spełnić najmniejsze i największe żądanie człowieka.

Każde pragnienie, wypowiedziane czy niewypowiedziane, jest żądaniem. Często zaskakuje nas nagłe spełnienie jakiegoś życzenia.

Na przykład: pewnej Wielkanocy zobaczyłam w witrynach kwiaciarni wiele pięknych krzewów róży i zapragnęłam jeden dostać – i na chwilę wyobraziłam sobie, jak ktoś wnosi go przez drzwi.

Nadeszła Wielkanoc – a z nią piękny krzew róży. Podziękowałam przyjaciółce następnego dnia i powiedziałam jej, że to dokładnie to, czego chciałam.

Odpowiedziała: „Nie posyłałam ci żadnego krzewu róży, posłałam ci lilie!”

Sprzedawca pomylił zamówienie i przysłał mi krzew róży tylko dlatego, że wprawiłam prawo w ruch – a ja musiałam ten krzew róży dostać.

Między człowiekiem a jego najwyższymi ideałami i każdym pragnieniem jego serca nie stoi nic oprócz wątpliwości i strachu. Kiedy człowiek potrafi „życzyć sobie bez zamartwiania się”, każde pragnienie spełni się natychmiast.

Naukowy powód tego i sposób, w jaki trzeba wymazać strach ze świadomości, wyjaśnię dokładniej w jednym z następnych rozdziałów. Strach jest jedynym wrogiem człowieka – strach przed brakiem, strach przed porażką, strach przed chorobą, strach przed stratą i poczucie braku bezpieczeństwa na jakimś planie. Jezus Chrystus powiedział: „Czemu bojaźliwi jesteście, ludzie małej wiary?” – Ewangelia według świętego Mateusza, rozdział ósmy, werset dwudziesty szósty. Widzimy więc, że musimy zastąpić strach wiarą, bo strach jest tylko odwróconą wiarą – jest wiarą w zło zamiast w dobro.

Celem gry życia jest wyraźnie widzieć swoje dobro i wymazać wszystkie umysłowe obrazy zła. Trzeba to robić, odciskając w podświadomości pewność dobra. Pewien bardzo bystry człowiek, który osiągnął wielki sukces, powiedział mi, że nagle wymazał ze swojej świadomości cały strach, przeczytawszy napis, który wisiał w jednym z pokoi. Zobaczył wydrukowane wielkimi literami zdanie: „Po co się martwić, przecież prawdopodobnie nigdy się to nie wydarzy.” Te słowa wryły się niezatartym śladem w jego podświadomość i ma on teraz mocne przekonanie, że do jego życia może przyjść tylko dobro, a zatem może się ujawnić tylko dobro.

W następnym rozdziale zajmę się różnymi sposobami oddziaływania na podświadomość. Jest ona wiernym sługą człowieka, ale trzeba uważać, by wydawać jej właściwe rozkazy. Człowiek ma zawsze u boku cichego słuchacza – swoją podświadomość.

Każda myśl, każde słowo odciska się w niej i zostaje wykonane z zadziwiającą dokładnością. To jak śpiewak nagrywający płytę na czułym krążku fonograficznym. Zapisuje się każda nuta i każdy ton głosu śpiewaka. Jeśli zakaszle lub się zawaha, zapisuje się i to. Rozbijmy więc wszystkie stare, złe nagrania w podświadomości, nagrania naszego życia, których nie chcemy zachować, i nagrajmy nowe, piękne.

Wypowiedzmy te słowa na głos, z mocą i przekonaniem: „Teraz rozbijam i unicestwiam – moim wypowiedzianym słowem – każde nieprawdziwe nagranie w mojej podświadomości. Wrócą na stos śmieci swojej rodzimej nicości, bo wzięły się z moich własnych próżnych urojeń. Teraz tworzę swoje doskonałe nagrania przez Chrystusa we mnie – nagrania Zdrowia, Bogactwa, Miłości i doskonałego Wyrażenia Siebie.” Oto kwadrat życia, gra dopełniona.

W następnych rozdziałach pokażę, jak człowiek może zmienić swoje warunki, zmieniając swoje słowa. Każdy, kto nie zna mocy słowa, pozostaje w tyle za swoją epoką.

„Śmierć i życie są w mocy języka.”

Księga Przysłów, rozdział osiemnasty, werset dwudziesty pierwszy.